ععِندمآ أشّعرْ بالضيْقَ * أتسآئِلْ لمآذآ أحّمملْ نفسيَ فوقْ طآقتهآإ ” أحَسْنت معآملةةٍ آلغيرْ فلمآذذٍآ أهتمٍ بردودٍ أفًعآلههمٍ ؟ فعْلتَ مآ يّرضيْ ضميريْ , لمَ إذذآ أفرطٍ ب آلآهتممْمآٍمِ ؟ إن تضآيْقًوآ فّ ههذآ مْنَ شأنهِمْ مآ دمتْ لمٍ أنطقْ إلـآ بمآ يرضٍيْ ؛ مبآدئِيْ ‘ + فليًسْ عليْ ملآممْـہۧ إشَتريْتِ رآححـہۧ بآللْيَ لنْ أغغًيرْ في ذآتيْ لآنيْ وجَدتْ من يعشَقّنيْ للأجلهآ !